House

Się wymęczył i skończył. Akryle nadal mnie nie lubią, ale przynajmniej nie nienawidzą

Close-ups:

House – wip

Od piątku majstruję takie coś:

tylko po to, żeby sobie udowodnić, że umiem i już nie boję się farb. Jako plakat na ścianę dla Patryka J., i jako kopie dla Ali, Pati i ktotamjeszczechcebodrukowaćbędęichcęmiećlistę .

I na dobranoc mój liryczny fetysz i EARGASM w jednym – w sam raz na dzisiejszy wieczór:

Śpiewniki, kartki, obrazki – RELEASE!

Świąteczne śpiewniki, kartki pocztowe oraz obrazki szczęśliwie wydrukowały się i wydały dzięki zabiegom i staraniom Księdza Janusza. Z tego co wiem będą (i są już chyba nawet) dostępne w sprzedaży w Pyzdrach, Janikowie i …. jeszcze gdzieś, ale nie mam pojęcia gdzie. W każdym razie efekty końcowe wyglądają tak (jakość zdjęć nieciekawa, ale przy okazji zrobi się reaplołd z apdejtem:)):

Celldweller – Chapter 02 – done!

Artwork się wziął i skończył. Po dwóch miesiącach skrobania mogę w końcu pochwalić się czymś disturbującym Inspirowany tekstem Klaytona pt. “Eon”. Jak zabrzmi, dowiemy się na początku grudnia, wtedy także będzie okazja rzucenia okiem na opublikowane arty.

Deser polski

czyli jogurt grecki i miód – z okazji likwidacji ukochanego Netto i braku chęci na piesze wycieczki realizuję przepisy z etykietki rzeczonego jogurtu i politykę wyżerania wszystkiego z lodówki. Czyli tak, jak lubię – kreatywnie.

Powoli mija mi alergia na telefon, czasowniki kończące się na “-śmy” i “-ście” oraz ochota na zmianę numeru. Zrobiłam o wiele więcej niż de facto mogłam, rozjeżdżając wszystko, co miałam w planach od piątku do środy. Nie lubię niezapowiedzianych eksperymentów na sobie i tym samym rodział biuletynów uważam za zamknięty.

Śpiewniki również zamknęły się (o wiele szczęśliwiej) przy obopólnym (czy nawet trójstronnym:D) zrozumieniu i mimo problemów sprzętowych i innych w dniu dzisiejszym ładnie drukują się i sprzedają. Trzecia grafika (rekordowe tempo – 6h – co zresztą widać):

Poza tym plakaty, które już wisiały do dzisiaj:

(ogłoszenie przyklejone na środku jednego z nich dotyczy naboru do Studenckiego Koła Psychiatrycznego – bardzo trafna riposta w tamtym czasie, przyznaję:D)

I jeszcze hurra dla mojego opóźnionego zapłonu – 26 października moje Aves otrzymały tytuł Dania Głównego na Variart.org. Muszę wrócić do surrealizmu. Koniecznie.

A tymczasem perio-szmerio.

Ps. ma ktoś coś do posłuchania?

PATATAJ!

Kolejny 24-godzinny dzień z rzędu MAM NADZIEJĘ dobiega już końca. Jutro (we wtorek, szaleństwo) rozpoczynam swój pierwszy od ponad miesiąca weekend i poza jedną jeszcze przeszkadzajką, mam zamiar czuć się totalnym cywilizacyjnym retardem. Swoją drogą, ciekawe jakie to uczucie, skoro tak wielu ludziom jest w nim aż tak bardzo mega wygodnie, mięciutko i cieplutko. Pleasure vs. pain. Poza tym czekam cierpliwie, aż wszystko wokół mnie łaskawie przestanie się psuć i zacznie współpracować chociaż trochę.

A tymczasem: Nie ujeżdżać. Nie robić prania mózgu na siłę (bo się tylko zdenerwuję i nieprzyjemnie będzie). Nie drzeć się. Pamiętać, że każdemu Bozia dała rączki i śmiało, można ich używać.

W pół do trzeciej. ZNOWU.

Urządzenie Wielozadaniowe HP – (c)Holernie Przemęczone

W zeszły weekend odkryłam, że JEDNAK jestem w stanie się rozdwoić. Po trzydniowym maratonie graficzno-stomatologiczno-płaczącym mam wrażenie, jakby ktoś mnie pobił dość dotkliwie. Godzina snu to strasznie dużo…

…However!

Skończyłam tylną okładkę śpiewnika, wykańczając nowego (!) Microna, zarywając nockę i po ponad 30 godzinach pracy dokonawszy mega odkrycia, że ceny skanowania kolorowego materiału sztuk jeden formatu A5 w Szczecinie kształtują się od 8 zł do 20 gr. Hurra dla dolnego pułapu, Pomorzany mogą się wypchać sianem – zdecydowanie opłaca się ruszyć dupsko gdzieś dalej. Poza tym spostrzeżenie dla potomnych – czegokolwiek by się nie robiło, po skanie kolory i tak wyjdą chu….. gorsze niż w rzeczywistości.

W połowie roboty:

Efekt końcowy (definicja oczojebności, imho…)
A w ogóle to właśnie zauważyłam 2 błędy:/ shame on me, już poszło do drukarni

Druga sprawa – plakaty otrzęsinowe, czyli witaj doroczny koszmarze i popisie ludzkiej niekompetencji (w tym roku cudem uratowany przez chyba jedyną sumienną i kompetentną osobę w samorządzie PAM). Okrutnie wymęczony przez jeszcze bardziej wymęczoną wówczas mnie, here it is:

I oczywiście wiem, że można (w sensie, że ja mogę) lepiej, ładniej, staranniej i bardziej skomplikowanie i że zrobiłam sobie tym minusa u pierwszaków, ale tak wygląda próg mojej wytrzymałości na poniedziałek. Już pomijając, że wcześniej pięknie-ślicznie-estetycznie zrobiłam panu obie jedyneczki górne, które z dumą dołączyłabym do portfolio, gdybym tylko mogła:)

Jeszcze tylko reminiscencja z interny – oto jak wygląda frywolna myśl budownicza w szpitalu na Unii:

i tyle:>

 

Bo najważniejsze, to nie dać się wrzucić na demotywatory, Ziąą!

(tam z tyłu, ciemna masa z grzywką… you can’t run, you can’t hide)

Autorstwa Jen & JJ. Szacun :>

To, co zostało z soboty

Dla Bazyliuszka (bo się prosił) do straszenia dzieci:

Budzę się rano, a tu UOOOOO! słońce świeci. Jak na 2 tygodnie ostrego deszczu i niemalże kataklizmu z tego powodu (bo oto Szczecin zalany), takie cuś. Reminiscencja z zeszłego tygodnia w tym temacie:

Co do dnia dzisiejszego… TYLE miałam zrobić. Obejrzałam kolejne 6 filmów, zaczęłam wszystko, nie dokończyłam niczego. House’a w ogóle nie ruszyłam (ale nie ucieknie:/), natomiast w dużym skrócie – nad czym siedzę:

Podobno wisi mi nad głową kurs PHP, czy innego ustrojstwa (bardzo przydatnego ustrojstwa zresztą)… No nic, we’ll see.

Do posłuchania polecam arcymistrzowski bałagan – imho uczta dla oka i ucha:

Aplołd

się dokonał:

i moje dziecko najmłodsze, 4 dni męczone: